De Heren van Havot: hiephoi en galeislaven

Het waren vast lieve Leeuwarder meisjes en ze riepen steeds hiephoi. Ze speelden ook wel mooi en ze hadden veel ballen. Hun pech was dat de andere kant niet voor hen onder deed. Maar daar stonden dan ook van die stevige Bildtse klaaimokkels. Nou ja, Bildts, misschien even Bildts als de Heren van Havot Bildts zijn. Minnertsgaaster vrouwen moet je misschien ook wel nieuw-Bildtsen noemen? In de 2e set golfde het heen en weer en hielden de dames elkaar voortdurend in evenwicht. Steeds weer werd de stand gelijkgetrokken. En over elke punt werden diverse rally’s gespeeld eer de bal weer eens op de grond terecht kwam. En dat duurde en dat duurde en dat duurde. En daar was steeds weer dat hiephoi.

Je kunt je hiephoi voorstellen als je een punt scoort. Als je een onwaarschijnlijk mooie smash aan de andere kant op de grond kiepert. Of met een sluwe tactische bal de anderen in de luren legt. Misschien ook nog voor een mooie pass of goede set-up. Maar verder? Deze dames deden het echter haast na elke bal. Goed of fout, wel een punt of geen punt. Zal wel iets met psychologie te maken of teamgeist of zo. Misschien moeten we daar onze plaatselijke deskundige J. Redhouse eens over horen?

Nu begon het op te vallen. Je kon er zelfs een spelletje mee doen. Ogen dicht en dan horen aan het hiephoi naar wie het punt was gegaan. In de tweede set bleek dat moeilijk, de derde veel gemakkelijker, maar toen gingen die Leeuwardenses dan ook dik het schip in. Het hiephoi begon steeds meer te klinken als een soort afgeknepen hiepau uit een dichtgesnoerde kattenstrot en misschien was het dat ook wel.

Voor het geestesoog van de luisteraar verdwenen de meisjes van de volleybalwedstrijd. In plaats daarvan verschenen beelden van galeislaven in een oorlogsschip. Ze roeiden als gekken op de maat van een opperslaaf die als een gek op een trommel smashte. Eentonig riepen ze hieeep-hoi, als ze de riemen door het water trokken. Het schip koerste recht de oorlog binnen en het zeeslagveld in en de vernietiging tegemoet terwijl dat hiephoi voort bleef klinken. En niet alleen uit die ene galei, het klonk uit alle galeien. Het leek wel of er een groot verjaardagsfeest aan de gang was in plaats van een van die grote zeeslagen die nog jaren de geschiedenisboekjes zouden teisteren.

Bildts-Minnertsgaaster oerkreten brachten de luisteraar terug aan de rand van het volleyveld. De strijd was beslecht en het hiephoi had niet geholpen; ergens kreeg het toch ook wat zieligs. Luisteraar en dromer mocht nu zelf aan de bak, samen met de andere broeders Havot. In amper een half uur werd een wedstrijd beslist waarvoor de Heren van Havot dik vijf kwartier hadden staan wachten. En gekeken. En geluisterd…. naar hiephoi.

(Bronstars Lekas 2 - Havot 1: 0 – 3)